Doğudan batıya yada tam tersi
bir gidiş yada geliş.
Siren sesleri arasında bir dudaktan çıkıvermiş,
bir cümlelik deyiş.

“Hayat duymak istediklerimizi fısıldamaz”

İşte aynı hayat bizi konuşturur,
küfrettirir kendine de bilinmez
bunu kasten mi yapar yoksa hoşlanır mı,
gizliden gizliye kendine sövdürtmekten?

Bir sır daha verir sonra hayat,
usuldan sen farkına bile varmadan;
inan der kendine, kendine inan!

Sen inanmadıkça başkalrınıda inandıramazsın,
ne kendine ne hayata.

Umut denizinde bir emi savruldu dalgalarda
bir sağa bir sola doğru.

Ne komünist ne faşistti, o umuttu
sadece umut,
                                     alabora oldu.

Hayat, hiç bir zaman duymak istediklerini kulağına fısıldamaz.
Senin söylemen lazım.

ve tahta bavulla yapılmış,
gereksiz haykırışlar…

Kandırır umutları, sahte gövde gösterileri.

Senin kendine inanman lazım,
yalan söylemeden önce bile yada
doğruyu söylerken de.

Hayat yolunda umudu vurdular,
gençti, saftı,
Anadolu’nun bilmemneresinden gelme
yalancı bir umuttu,

Dünya’ya kafa tuttu,
Dünya onu yuttu,
Hayat yine sustu,
Kimbilir belki konuşmayı Unutmuştu…

Ali ORHAN
27/01/2008
Pazar
09:05

Her ne kadar Sürç-i Lisan ettiysem affola… Haydi Kalın Sağlıcakla…